1527
021-27630

لازم است والدین راجع به مراقب کودک چه چیزهایی را بدانند؟

با طی گذشت دو دهه شمار خانواده هایی که والدین آن در خارج از خانه کار میکنند در حال یک افزایش سریع است. اخیرا حدود 80% از کودکانی که به مدرسه وارد میشوند تحت مراقبت از کودک به طور منظم در مراکز مراقبت از کودک ، پیش دبستانی، خانه های خودشان، خانه های خویشاوندان یا مهدهای کودک بوده اند.
طبق بیان نامه ی سیاستهای درمان کودک که توسط آکادمی آمریکایی مراقبتهای کودکان تهیه شده است مراقبت از کودک به نحو با کیفیت باید دارای فاکتورهای زیر باشد:
? وجود مراقبان بزرگسال که تجربه و آموزش در پرورش کودکان داشته باشند.
? وجود یک محیط گرم ،پرورش دهنده ، مراقبت کننده و تحریک کننده ی فکری
? ارتباط خوب کارکنان مراقبت از کودک با والدین
انواع مختلف مراقبت از کودک جهت بررسی کدام اند؟
انتخاب صحیح مراقبت از کودک یک تصمیم شخصی است. زمانی که شما میخواهید راجع به مراقبت از کودک تصمیم گیری کنید نیاز به آن دارید که زمان، مسائل مالی، نیاز به انعطاف در برابر جریانات ثابت و مهمتر از همه شخص کودکتان را برای یافتن مراقبی که در خور او باشد در نظر بگیرید.مراقب کودکی را جهت مراقبت از کودک انتخاب کنید که منطبق با شخصیت کودک شماست.
مهد کودک مبتنی بر مرکز:
ممکن است مراکز مراقبت از کودک تنوع بسیاری داشته باشد و شاید شما نیاز به آن داشته باشید که چندین بار پیش از انتخاب مرکزی که با آن راحت هستید از آن بازدید کنید. لازم است که مراکز تحت مجوز دولت فعالیت داشته باشند ممکن است آنها برای استوارنامه نیز تقاضا داده باشند که این موضوع امری اختیاری برای مراکز است.استوارنامه به وسیله ی انجمن ملی آموزش نوجوانان(NAEYC) شاخصی است که عالی بودن برنامه ی مراقبت از کودک را نشان میدهد . شاخصهایی که برای به دست آوردن این نوع مجوز لازم است انواع مواردی است که تحقیقات نشان داده است برای داشتن مراقبت از کودک به نحو باکیفیت ضروری اند.
مهد کودک خانه و خانواده:
مهدکودکهای خانواده نیز باید دارای مجوزهای دولتی باشند اما الزام آن نسبت به مراکز مراقبت از کودک کمتر است و میتوانند استوارنامه را به وسیله ی (NAFCC) کسب کنند. غالبا یک ارائه دهنده ی مراقبتهای فردی وگروه کوچکی از کودکان در آنجا وجود دارند که از نظر عاطفی خوب پرورش داده میشوند. در هر صورت کیفیت مراقبت از کودک دارای تنوع بسیاری است و ممکن است مراقب تجربه و سابقه ای در پرورش کودک نداشته باشد.
پرستار بچه:
پرستار بچه مراقبی است که توسط خانواده جهت تامین مراقبت از کودک در منزل استخدام میشود خواه آنکه در خانه زندگی کند یا خارج از آن.
در بین پرستاران بچه انبوهی از تجربیات ، زمینه های تحصیلی وتمایل به انجام کارهای غیر مرتبط با کودک وجود دارد. برخی پرستاران بچه ممکن است توسط مدرسه ی پرستار بچه مجوزنامه ی رسمی اخذ کرده باشند یا آنکه درباره ی پرورش کودک دوره های دانشگاهی گذرانده باشند. تصمیم گیری راجع به شخص صحیح ممکن است دشوار و وقت گیر باشد.
مراقبAU:
یک مراقب AU که فراهم آورنده ی مراقبت از کودک است اغلب شخص جوانی است که مراقبت از کودک را برای یک خانواده در عوض مکان و غذا دادن و یک زندگی خانوادگی و برخی اوقات کمی دستمزد انجام میدهد. نسبت به این نوع مراقب تا زمانی که در خانه هست ( معمولا یکسال) مانند یکی از اعضای خانواده رفتار میشود.
خویشاوند یا دوست:
به نظر برخی والدین، اعضای خانواده یا دوستان بهترین مراقب برای مراقبت از کودکشان اند.آنها شخصا با کودک درگیر میشوند و به احتمال زیاد مراقبانی قابل اعتماد و دوست داشتنی هستند. همچنین آنها احتمالا در زمانهایی که والدین در ساعات خارج از برنامه کار میکنند راجع به مراقبت از کودک انعطاف پذیرند. در این روش مراقبت از کودک ممکن است هزینه ها کاهش یابد یا اینکه به صفر برسد.
به هر حال داشتن ارتباط خوب با اعضای خانواده یا دوست برای مراقبت از کودک راهگشاست و کسی که با این موضوع در ارتباط است باید راجع به توقعاتش روشن و صریح باشد.
چه زمانی کودک من آنقدر بزرگ شده است که دیگر نیاز به مراقبت کسی ندارد؟
سن دقیقی که نشان دهد همه ی کودکان در آن سن میتوانند درخانه تنها بمانند وجود ندارد. شما بهترین شناخت را از کودک خودتان دارید که شامل مواردی از قبیل زیر است:
? آیا کودک شما میتواند تصمیمات خوبی بگیرد؟
? آیا آنها میدانند که چگونه به شرایط اضطراری رسیدگی کنند؟
? آنها خواهند توانست که از زمانشان به نحو احسن استفاده کنند؟
? آنها چقدر بالغ شده اند؟
? آیا کودک شما قواعد خانه را میداند واز آنها پیروی میکند؟
? و...
انتقال کودکتان به این اندازه از استقلال یک روند است . اگر شما فکر میکنید که کودکتان آماده است میتوانید مطمئن شوید که آنها تمام قواعد مهم ایمنی خانه را میدانند. شما میتوانید ابتکار و کاردانی کودکتان را در مراقبت از کودک به عنوان نقطه ی شروع در نظر بگیرید.با کودکتان راجع به احساسش نسبت به تنها بودن در خانه صحبت کنید.کم کم شروع کنید با زمانهای کوتاه خارج از خانه بودن و به تدریج زمانی که بیرون از خانه اید را افزایش دهید، البته در صورتی که سایر اعضا با این موضوع مشکلی ندارند.
طبق اطلاعات مرکز ملی مراقبت از کودک اگر کودکتان 7 سال یا کمتر دارد هرگز او را در خانه تنها نگذارید ، کودکان در سن 10-8 سال میتوانند در زمانی محدود در خانه تنها بمانند و کودکان در سن13-10 سال برای زمان بیشتر همراه با نظارت این قابلیت را دارند.
پرستاران بچه باید حداقل 13-12 سال سن داشته باشند و همانطور که بزرگتر میشوند میتوانند مراقبت از کودک را برای زمانهای طولانی تر انجام دهند.
بار دیگر بیان میکنیم که این تصمیم بسیار شخصی است و سنهای ذکر شده صرفا یک راهنمای عمومی اند این شمایید که تصمیم میگیرید که کودکتان به حد کافی رشد کرده است یا ن


ثبت در: 1395/12/14